Adam heybetini koruyarak indiği dünyaya baktı.
Sefil insanların çürüdüğü yerdi.
Tanrı'nın insanları neden bu kadar sevdiğini başka bir zaman yeniden düşünecekti.
Tekrardan elinde ki çocuğa baktı.
Çocuğuna..
Lucifer'ın yüzünde bir gülümseme belirdi.
Ufacık, minnacık fakat dünyada ki bütün insanları baştan çıkartabilecek bir gülümseme.
Ve ilk defa Lucifer gülümsüyordu. Gerçekçe gülümsüyordu.
Yumuşacık.
Sonra bir kaç adım attı. Bastığı yerlerde çimler soluyor, çiçekler boğulurcasına ölüyordu.
Kudreti yerde bir lavmışçasına herşeyi yakarak ilerliyordu.
Ve bir evin önünde durdu, elindeki bebeği kapının döşeğine bıraktı.
Elinde olsa, tek bir şansı dahi olsa, onu Cehennem'de büyütebilirdi.
Sadece O'nun için Tanrı'ya yalvarıp O'nun Cennet Bahçelerinde büyümesini sağlayabilirdi.
Ama O, yasaktı.
Kocaman bir yasaktan bir meydana gelmiş bir bebekti O.
Lucifer kapıya üç kez vurdu.
Yavaş adımlarla geri çekildi.
Gözlerini yumdu ve kızına baktı.
Yavaşça kızını öptü ve gülümsedi
''Bir rüya, hepsi bir rüya, bir hiçlikte sona eriyor.''
Geri çekildi ve o anları hiç yaşamamışçasına evden uzaklaştı.
Ve son bir kez, Kızının kudretli adını aşkla dudaklarından döktü
''Amanda''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder